Loslaten

Om los te kunnen laten is liefde nodig.

"Loslaten betekent niet dat het me niet meer uitmaakt; het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan doen.

"Loslaten" betekent niet dat ik 'm smeer; het is het besef dat ik een ander niet kan beheersen.

"Loslaten" is niet het onmogelijk maken, maar het toestaan om te leren van menselijke consequenties.

"Loslaten" is machteloosheid toegeven, hetgeen betekent dat ik het resultaat niet in de hand heb.

"Loslaten" is niet proberen om een ander te veranderen of de schuld te geven; het is jezelf zo goed mogelijk maken.

"Loslaten" is niet zorgen voor; maar geven om.

"Loslaten" is niet even regelen, maar ondersteunend zijn.

"Loslaten" is niet oordelen, maar de ander toestaan mens te zijn.

"Loslaten" is niet in het middelpunt staan en alles beheersen, maar het anderen mogelijk maken hun eigen lot te bepalen.

"Loslaten" is niet anderen tegen zichzelf te beschermen; het is een ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.

"Loslaten" is niet ontkennen, maar accepteren.

"Loslaten" is niet treiteren, schelden of ruziemaken, maar zoeken naar mijn eigen tekortkomingen en die te verbeteren.

"Loslaten" is niet alles naar mijn hand zetten, maar elke dag nemen zoals die komt en er mijzelf gelukkig mee prijzen.

"Loslaten" is niet anderen kritiseren of reguleren, maar proberen te worden wat ik droom te kunnen zijn.

"Loslaten" is niet spijt hebben van het verleden, maar groeien en leven voor de toekomst.

"Loslaten" is minder vrezen en meer beminnen.

Zoals je hierboven leest is loslaten eigenlijk helemaal niet zo makkelijk. Maar hoe kan dat toch?
Waarom kroppen wij mensen alles op, houden we vaak alles vast. Door de eeuwen heen heeft de mensheid zich dit waarschijnlijk zo aangeleerd. We kennen allemaal wel het voorbeeld dat je met iemand in gesprek bent en dat diegene jou dan ineens iets vertelt of iets doet wat jou behoorlijk irriteert. Je zou daar natuurlijk gelijk op kunnen reageren op een positieve manier en kunnen kijken waarom dat moment jou zo raakt maar meestal doen we dat niet. Of we reageren geïrriteerd terug of we houden het voor ons zelf om er op een later tijdstip nog eens met andere over te praten. Vaak komen er dan nog meer negatieve reacties van andere bij die het probleem niet oplossen maar juist alleen maar erger maken. Jij raakt je nare gevoel niet kwijt en kropt het op. Voelen we ons hier goed bij?....nee. Wat gaan we dan vaak doen, we gaan snoepen, krijgen hoofdpijn enz enz. Zou het niet veel beter zijn als we zo'n situatie voor ons zelf onder de loep zouden nemen. Eens te kijken waarom deze persoon jou zo raakt met hetgeen daar op dat moment gebeurde? We noemen dat spiegelen. Spiegelen en projecteren
Je hebt twee vormen van spiegelen.

1- En spiegel draaien om een gesprek over te nemen. Zodat het gesprek verder kan gezet worden.

2- En spiegel zetten om zelf niet de fouten van jezelf te willen zien of inzien tot zelfs voelen.

Ik ga het voornamelijk over het tweede hebben.

Mensen gebruiken heel veel een spiegel in een gesprek. Vaak heeft men dit helemaal niet in de gaten. Dit zie je nog het meeste naar man-vrouw, vriend-vriendin toe. Maar ook zeker en vast in het gesprek van het dagelijks leven.
Velen doen het uit een verdediging en om hun emoties of hun angsten niet te tonen. Maar ook voor fouten of anderen dingen niet van hen te laten zien.
En gaan zo de spiegel naar de andere persoon draaien. Om zo hun eigen IK niet te laten zien of hem zelf te willen zien. Dit is natuurlijk niet zo mooi voor je zelf maar ook niet naar de andere toe. Je reageert dan niet eerlijk en oprecht maar vanuit emotie. En omdat je ook niet echt voor jezelf durft op te komen. En zo ga jezelf eigenlijk spiegelen naar de andere toe om dat wat fout is niet zelf te moeten zien. (projecteren) Mensen die echt veel spiegelen vallen eigenlijk in een rol van de arme IK. (slachtofferrol) En durven zelfs overgaan naar dominantie. En zullen nooit de tussen stappen in een gesprek gebruiken. Zodat ze ook voor zich zelf het inzicht of inzichten niet kunnen krijgen. En gaan ze zich verborgen houden achter dit wat ze zelf van zicht niet willen zien en horen. Noem het eigenlijk een masker.
Ook hebben deze mensen het meestal moeilijk met hun recht in de ogen te kijken. Omdat dit al eens spiegel is van hen zelf. Hun ziel. En proberen dan ook een andere kant op te kijken. Het zijn ook persoonlijkheden die meestal met een verleden te kampen hebben. En die eigenlijk anderen en zichzelf pijn doen. Het is mogelijk dat er in het verleden een bepaalde vorm van manipulatie is geweest. Waardoor men niet het IK zijn hebben beleefd of mochten be-leven. En die daarom in zo een rol vallen van spiegels.

Leer voor jezelf dat spiegelen niet nodig is, zeker voor jezelf. Maar ook zeker voor de persoon waar je mee praat.
En als je dan toch een spiegel gaat gebruiken. Gebruik hem dan oprecht. Om een gesprek over te nemen om te laten voelen aan de andere persoon wat hij jou aan pijn deed en het hem zo terug geeft.
En wat je dan wel kan of mag doen is als je het ziet dat iemand spiegelt of spiegels aan het gooien is de spiegel draaien zoals ik zei hier boven.

In theorie is het moeilijk uit te leggen wat spiegelen eigenlijk precies is. Maar in praktijk weet ik zeker dat iedereen die het leest al eens dit ondergaan heeft. En als je het in je dagelijks leven doet. Leer je veel van jezelf. Maar ga je ook anders kunnen praten en luisteren. En ga je snel merken wie er over je staat of in welke groep van mensen je bevind.

Daarom als je bewust bent van je eigen spiegels. En in gesprek komt ga je al snel merken dat deze persoon aan het spiegelen is. Door open vragen te stellen bemerk je dit al heel snel.

We kunnen allemaal verstrikt raken in het projecteren van films van eigen makelij op situaties en mensen in onze omgeving. Dat gebeurt als we ons niet ten volle bewust zijn van onze eigen verwachtingen, verlangens en oordelen; in plaats van er verantwoording voor te nemen en hun bestaan te erkennen proberen we ze aan anderen toe te schrijven. Een projectie kan duivels of goddelijk zijn, verontrustend of troostend, maar ze is en blijft een projectie - een wolk die ons verhindert de werkelijkheid te zien zoals ze is. De enige uitweg is het spelletje te doorzien. Als je merkt dat er een oordeel over iemand anders in je opkomt, draai het dan eens om: Hoort wat je in anderen ziet niet eigenlijk bij jou? Is je blik helder, of beneveld door wat je wilt zien?

In een bioscoop kijk je naar het scherm, je kijkt nooit achterom - achterin staat de projector. De film speelt zich echter niet op het scherm af; hij is maar een projectie van licht en schaduw. De film bestaat alleen achterin, maar daar kijk je nooit naar. En daar staat de projector. Je denken zit achter de hele zaak, en je denken is de projector. Maar je kijkt altijd naar de ander, want de ander is het scherm.
Als je verliefd bent lijkt de ander heel mooi, weergaloos. Als je dezelfde persoon haat lijkt hij de lelijkste mens op aarde, en je komt er nooit achter hoe een en dezelfde persoon de lelijkste en de mooiste kan zijn...
De enige manier om tot de waarheid te komen is dus dat je leert rechtstreeks te kijken, zonder de hulp van het denken. Deze tussenkomst van het denken is het probleem, want het denken kan alleen dromen tot stand brengen... Door je opwinding gaat de droom eruitzien als de werkelijkheid. Als je te opgewonden bent, ben je in een roes, dan ben je niet bij zinnen. Dan is alles wat je ziet alleen maar jouw projectie. En er zijn evenveel werelden als er hoofden zijn, want ieder hoofd leeft in zijn eigen wereld.

Natuurlijk zijn er nog veel meer zaken te noemen waarin loslaten aan de orde komt. Wat dacht je van:
- De opvoeding van een kind
- het verlies van een dierbare
- angst
- verdriet
- pijn
- trauma
- een diep verlangen naar een ware liefde
- verleden
en ga zo maar door.

Het aller belangrijkste van leren loslaten is je eigen wil om dit te doen. Als jij met je volle overtuiging wilt werken aan loslaten dan is de helft al gewonnen.

Ga dan na wat het precies is wat je wilt loslaten. Ervaar de gevoelens die hierbij horen. De pijn, het verdriet, eventuele gekwetste gevoelens. Het is belangrijk dat je die gaat verwerken. Praat erover met mensen, huil als het nodig is maar pas op dat je niet opgaat in zelf medelijden. Andere manier om je te uiten is, je verhaal te schrijven in een dagboek of door creatief bezig te zijn. Sommige mensen vinden het heerlijk om aan het strand de ellende letterlijk in de wind van zich af te schreeuwen. Welke manier je ook kies, blijf altijd positief denken. Wat je nu meemaakt is maar tijdelijk, het duurt niet eeuwig.
Loslaten gaat natuurlijk niet van vandaag op morgen. Sommige dingen hebben tijd nodig en neem die tijd daar ook voor. Iets wat al in je kindertijd gebeurd is zal een veel langer weg van loslaten nodig hebben dan een ruzie van vorige week.
Door het loslaten van je emoties zal je je steeds vrijer gaan voelen. Je zult merken, naar mate je hier steeds vaker mee bezig bent, dat het je steeds makkelijker afgaat. Je zal merken dat er iets verandert. Je krijgt letterlijk en figuurlijk ruimte in je gevoel. Er komt weer ruimte voor mooie dingen, de zon gaat voor je gevoel weer schijnen. Je zal merken dat het loslaten van emoties steeds makkelijker gaat. Dat je zonder pijn of wroeging terug kan kijken naar een moeilijke periode uit je leven. Je kunt het vergeven en vanuit je hart loslaten.

                   Let op je gedachten, want ze worden je woorden.
                      Let op je woorden, want ze worden je acties.
                        Let op je acties, want ze worden je gewoontes.
                          Let op je gewoontes, want ze worden je karakter.
                             Let op je karakter, want het wordt je lot.

BRON: De Talmud