Depressie

Niets zit zó ingewikkelt in elkaar als het menselijke brein. De ene mens wandelt positief door het leven, de ander wordt geconfronteerd door negatieve gedachtens / gevoelens.
Voor de tweede keer is dit mij nu overkomen. Na de eerste keer dacht ik mijn lesje geleerd te hebben. Dat ik niet meer in die valkuil zou stappen. En toch, plotseling... was het daar weer.
Een depressie. Ineens wordt je onbewust overspoelt door negatief gevoel. Je komt in een neer waardse spiraal terecht en komt er zonder hulp niet meer uit.

Het onderstaande stuk schreef ik op het moment dat ik in een depressie zat.

Gevangen in een spinnenweb van mijn eigen gedachtes ben ik al weken op zoek naar dat ene lichtpuntje om uit mijn dalletje vandaan te klimmen. De artsen noemen het een Depressie en ik, ik weet het niet. Ik voer een innerlijk gevecht met mijzelf. Het is of ik naar een film van mezelf sta te kijken waarvan ik de regie niet in handen heb. Ik kijk ernaar en denk, waarom doe ik zo, waarom ben ik zo bang en waarvoor?? Bang om het bang zijn, bang om niets. Waarom zijn daar steeds weer die huilbuien en kan ik niet gewoon genieten van de dingen om me heen. De zon schijnt buiten en iedereen geniet maar waarom kan ik daar niet van genieten, waarom maakt het me zo moe? Zo kijk ik naar mezelf. Het lijkt wel of er 2 van mijn bestaan. De positieve, vrolijke, hardwerkende ik en de bange, negatieve, verdrietige en vermoeide ik en die voeren dagelijks een gevecht met elkaar. Familie, vrienden en collega zeggen allemaal, kom op meid, je bent een sterke vrouw. Accepteer dit gewoon even en je zal zien dat je er straks nog sterker uit komt. De positieve vrolijke ik gelooft dit volledig maar de bange negatieve ik gelooft hier niets van. Mijn balans is volledig zoek. En waarom????.... ik heb werkelijk geen idee. Plots was het er en het wil me niet meer loslaten. Plichtgetrouw doe ik nu wat de artsen van mij willen. Ik slik mijn medicijnen en neem mijn rust. Werken mag ik voorlopig even niet meer. Ik weet dat het goed is maar ik voel me ook een mislukkeling, een aansteller. Is het écht allemaal zo erg dat ik mijn werk tijdelijk niet meer kan doen. Ja, eigenlijk wel, want ik krijg veel te veel prikkels daar en dat put me helemaal uit maar toch voel ik me schuldig tegenover mijn collega’s. Iedereen zegt dat ik dat los moet laten maar dat is zo verrekte moeilijk. Ik wil gewoon dat het morgen over is, dat ik het gevecht met mezelf niet meer hoef aan te gaan. Gewoon vrienden sluiten met mezelf en weer doorgaan met waar ik gebleven was. Maar zo simpel ligt het allemaal niet. Mijn hoofd is nooit stil. Tienduizenden gedachtes vliegen er dagelijks door mijn hoofd. Had ik maar een uit knopje. Ik wil mijn directe omgeving hier niet steeds mijn lastig vallen, zeker mijn kinderen niet. Die vinden het eng om hun mama zo te zien. Dus gaat overdag mijn lachende masker op en laat ik in de nacht mijn tranen de vrije loop. Hoe ik het ga doen weet ik nog niet maar ik zal dit gevecht van mezelf winnen!!

Nadat ik dit stuk had gepaatst op mijn hyves in een blog werd er door vele mensen op gereageerd."Één van die reatie's kwam van Paulette en die wil ik graag met je delen.

Als ik goed over het ''mensenleven ''denk, vind ik het zo wonderlijk, zo onbegrijpelijk...
Jaar in jaar uit beweeg je je tussen mensen en dingen.
Sommige dagen schijnt de zon.
En je weet niet waarom,
Je bent tevreden.
Je ziet de mooie kanten van het leven, je kunt lachen, zingen ,dansen...
Iedereen is vriendelijk tegen je
Je weet niet waarom,
Misschien heb je lekker geslapen, of voel je je geborgen bij de mensen om je heen.
Maar ineens kan dat veranderen.....
Er komen wolken voor de zon........
En je weet niet waarom....Misschien ben je moe...je weet het echt even niet.
Waarom overkomt mij dit,of die ander?????
Omdat de mens ook een stukje natuur is, met zomer en winterdagen....met warmte van de zon en kou van de sneeuw, net zoiets als eb en vloed..
We ''repeteren'' voortdurend in ''leven ''en ''sterven''.
Als je dat snapt kun je vol moed en vertrouwen verder, want je weet dat er na elke nacht weer een morgen komt.
Omdat je als mens het ritme van de zee volgt....

(dankjewel Paulette)

Alles is goed, ook de slechte dingen.

Wie positief in het leven staat bereikt meer dan mensen die zeuren. Door het leven te accepteren met haar mooie en minder mooie kanten wordt je leven leuker.

Alles wat goed is heeft een tegenpool nodig.
Heb je enig idee of je gelukkig bent als je nooit ongelukkig bent geweest? Hoe kun je de warmte van de zon echt waarderen als het nooit regent? De natuur is extra betoverend als je zelf in de stad woont. Hoe kun je je gezondheid ten volle waarderen als je nooit ziek bent geweest?

In het leven wisselen mooie en minder mooie dingen elkaar af. Het ene moment voel je je gelukkig, het andere moment gebeurt er iets waardoor dit gevoel direct verdwijnt. Dit is de natuurlijke 'flow' van het leven, en door dit te accepteren maak je je leven leuker en eenvoudiger.
Je maakt mooie dingen mee en je maakt vervelende dingen mee. Je kunt mensen verliezen van wie je houdt en je kunt leren houden van nieuwe mensen. Je weet niet wat het leven je zal brengen, maar je weet wel dat het niet altijd alleen maar mooi kan en zal zijn.

Door te accepteren dat vervelende dingen bij het leven horen maak je jezelf vrij. Je hoeft je niet altijd te verzetten tegen alles wat vervelend is. Je kunt je emoties voelen, je verdriet ervaren en vervolgens door gaan. En telkens trek je lering uit de dingen die je meemaakt, zo groei je als mens.
Alle vervelende dingen die je overkomen hebben een positieve kant. Het is aan jou om deze positieve kant te vinden. Dit biedt je houvast in moeilijke tijden en het helpt je te accepteren dat het leven loopt zoals het loopt. Je hebt het niet allemaal zelf in de hand, maar je kunt er wel steeds het beste van maken.